Bir arkadaşım “siz liberaller yalnızlığa mahkumsunuz, çünkü birey birey derken sosyalleşemiyorsunuz” diyerek bambaşka bir açıdan  yaklaşıyordu konuya.  “Bencil”  etiketi “birey” kavramına algısal olarak oyle güçlü yapışmış ki birey dediğinizde “kendinizden başkasını düşünmezsiniz siz” ön yargısı geliyor peşi sıra. Benim “Beni” önemli ve değerli bulmam “seni” önemsiz ve değersiz kılmıyor ki aslında. Aksine “Ben”in değerini yükselttikçe aslında “Sen”in de değerini parlatıyorum  farkında değilsin. Sana, belki de senden de çok değer verir Liberal. “Ben” karşısında “ Sen” değil zorla  dahil edilmeye çalışıldığı ”Biz” var. “Sen” bile kendini kayıtsız şartsız “Biz”e teslim ettiysen kendini, Liberal isyan hakkını hep saklı tutar ve her durumda tek başına değer kabul eder seni.

O halde neden bu dışlama, neden kelimenin kötü anlamıyla “bencil” yaftası ile aşağlama ? Ya özgüven eksikliğine yoruyorum bunu yada “biz”in korunma refleksi.

Kendine güvenmiyorsa insan, kendi değerini başka kaynaklarda arar elbette. Sabah aynaya yansıyasan suretinle barışık  değilsen,  kıyafetin, kimliğin, forman, üniforman, rozetin, yüzüğün, dövmen senin senle barışının arabulucusu olur ancak. İğreti zorlama bir barış. En saf halinle önce kendini severek başlamak güne, sonrasında üzerine giydiğin tüm giysileri, taşıdığın tüm kimlikleri yürekten sevmeni sağlar. Kendine emek vermektir, kendini sevmek.  Kendi teknesinde kendi hamurunu yoğurmak. Keşfetmek benliğini. Keşfederken heyecan duymak.  Başkalarının anlamasını beklemeden önce kendini anlamak. 

Kendini tanıyan insan “biz”e teslim olmaz.  Bütünün parçası olmaktan kaçmaz ama kendini bütünün hakimiyetine de bırakmaz. “Biz” in gücüne yenilirse eğer, o zaman “ben” e düşman olur. “Biz”için kendini  feda eder. “Biz”i “Biz”i yapanın “Ben” olduğunun inkarıdır bu kurban ediliş. “Biz” doğası gereği “Ben” i kurban etmeye meyildir her daim.

“Ben” ile “Biz” in savaşı ancak kişinin “benliği” ile barışması ile nihayete erer. Kendiyle barışık insan “Biz” e kendini kabul ettirir.

Sözün özü; “Ben” i sevdikçe “Sen”i sever insan. “Ben”le “Sen”i buluşturanda budur. Yalnız değildir bu nedenle Liberaller. Ve kendine değer verdiği ölçüde başkasına değer verir  ki bu da “bencillik” yaftasını en başından çürütür.