Gülümseyerek karşıladı beni. Tedirginliğim belliydi her halimden. Acele etmedi belki de bu yüzden. Bir şey içmek ister misin diye sordu. Su dedim. Tebessümü biraz daha yayıldı yüzüne.  Bira da var soğuk ya da sıcak kahve diyerek genişletti seçenekleri.  Sırf vazgeçmiş olmamak için ilk tercihimden, su içmekte ısrar ettim. Özgüvenli göstermek istedim kendimi belki de bu şekilde. Uzatmadan bir bardak su getirdi. Ayakta beklediğimi görünce koltuğu işaret etti “otursana lütfen” diyerek.  Önce ucuna iliştim koltuğun, hemen kalkacakmış gibi. Sonra yine bir kararlılık gösterisi olarak yaslandım arkama. Yine de anlamış olmalı ki tereddütlerimi,  rahatlatmak için beni bir sohbet açmaya çalıştı havadan sudan.  Eski bir pikabı vardı. Başına gidip bir plak seçti. Caz sever miyim ? Aslında sevmem ama olur dinlerim dedim. Ne sorarsa sorsun bir cümleden uzun bir şey söyleyemiyordum. İki saat boyunca uzun sessizlikleri yıkma girişimlerini hep savuşturdum elimde olmadan. Sonra bir zarf getirip yanımdaki sehpaya bıraktı. Bugünlük bu kadar yarın devam ederiz dedi. Ama diyecek oldum. Bugün tanıştık yarın başlarız. Birbirimizi tanımak da bu işin bir parçası dedi. Teşekkür edip ayrıldım.

Okumaya devam et →