Büyükannem hikayeler anlatırdı bana küçükken. Çok bilinen masallar değildi dilinden dökülenler. İlla ki bir köşesinden değmiş olduğu yaşanmışlıkların edebiyatını paylaşırdı benimle. Büyülenmiş gibi dinlerken onu, özenle seçtiği sözcüklere arasına salıncak kurar, hayalle gerçek arasında sallanırdım aheste aheste. Kapanırken göz kapaklarım, düşler alemine doğru açılırdı yolum.

Gündüz uykularını geride bıraktığım çocuk yaşlarımda, gündüz düşleri ile tanıştım aynı zamanda. Kahramanı olduğum bir hayal perdesi canlanırdı gözlerimin önünde. En imkansızlar mümkün olurdu bu dünyada. Uçabilirdim mesela göklerde. Balık gibi yüzebilirdim en derinlerde her türlü hayvanın dilini çözebilirdim kendimce. Yegane gerçeklik bendim ne de olsa. Kimsenin bilmediği, bilmediği için de bozamadığı hayallerimle yaşadım ömrümün ilk yıllarında.

Okumaya devam et →