Kahve ve Anılar

Ellili yıllardan kalma kerpiç evin bahçesindeki kiraz ağacının altında, tahta tabureye oturmuş, sol elindeki maşa ile mangaldaki külleri karıştırıyordu yaşlı adam. Sağ eliyle bakır cezveyi tutarken kendi kendine,

–      Kahve değil o içtiğiniz. Kahve dediğin benim yaptığımdır aslında. Alelacele sıcak suya kattıklarınızla yazık ediyorsunuz kendinize.

diyerek mırıldanıyordu. Sesini duyurmak değildi niyeti ama, bazen aklından geçenler umduğundan yüksek sesle dökülüyordu dudaklarından.

–      Öyle diyorsun da, bir kahve içmek nasip olmadı elinden be dede,

Hadsizce cevap veren zamaneye çevirdi başını. İki delikanlı yan yana sandalyelerde, ellerindeki kupada hazır kahvelerle seyrediyorlardı onu. Hep çatık kaşlı olduğundan gerek yoktu ayrıca sert sert bakmasına. Bir şey söyleyecek oldu, yutkundu. Az öteden bir kadın sesi duyuldu.

–      40 yıldır bir gün kendisinden başkasına pişirmiş mi ki o kahveyi size pişirsin

Okumaya devam et →