İsveç’te Bir Kış Gecesi
İçimdeki ihtiyar, içimdeki genci çekti bu akşam köşeye. Demli bir çayın dumanında anlattı ona gelmek bilmeyen kışın hikayesini. Ağır ağır dökülürken her hece dilinden, o geçmesin istiyordu vakit. Oysa, saklı gençliğim telaşla bekliyordu bitmesini gecenin. Bir yaprak daha kopsun, bir gün daha geçsin dileyen yanım, saat dursun, gece donsun diyen öte yanımda mahsur kalmıştı istemeden. Tıkalıyken çıkış yolları, yaslanıp ardıma, başladım kendimi kendime anlatmaya.
Çocuklar dışında bir de kışın doğanlar sever herhalde kış mevsimini. Büyüdükçe ekseriyet, yazın denizlerin beyazköpüğünü, kışın beyaz karına tercih etmeye başlar. Nostaljik özlemlerden ibaret, çerçevelere hapsolur kışın güzelliği. Benim gibi azınlıkta kalanlar bir türlü izah edemez kışı neden sevdiklerini.
Kar daha düşmeden toprağa, ayazı gelir havaya. Atkı, bere, bot, eldiven ne varsa artık, kat be kat giyerek çıkarız sokağa. Yine de aldırmaksızın dondurucu soğuğa çocuk tayfası yuvarlanır durur karda. Dudaklar kulaklarla yarışır morlukta, yanaklar al al olur, çene titrer, burun koy verir gider, kar suyu botlardan içeri sızar en kalın çoraplar bile sırılsıklam olur. Okul da tatil oldu mu üstüne, çocuk sevmesin de kışı kim sevsin ?
yazimasam 