Korkmamayı öğütlediler bize hep. Yalan yanlış öykülerle boyadılar gözümüzü. Sanki mümkünmüş gibi korkunun olmadığı yaşamlar vaat ettiler. Kendi korkularını gizlediler bizim korkularımızın ardına. Onlarda korkularının ortaya çıkmasından korkanlardı sonuçta.
Herkesin en az bir şeyden korktuğuna inananlardanım ben. Kimi yalnızlıktan kimi kalabalıktan, kimi gitmekten kimi kalmaktan, kimi ayrılıktan, kimi kavuşmaktan hatta mutluluktan korkar bu alemde bazıları. Bazıları ise hepsinden. Mutlaka korkar insan. Ha bir şey ha herşeyden. Sayısı mühim değil neden, nelerden korktuğumuzun. Korkusuz korkaklardan olmadıkça.
Geceler yavaş yavaş uzamaya başladı. Soğuk hissettiriyor artık kendini. Bir mum ışığı yetiyor şimdilik hem geceyi aydınlatmaya hem de havayı kırmaya.
yazimasam 