Çocuklar dışında bir de kışın doğanlar sever herhalde kış mevsimini. Büyüdükçe ekseriyet, yazın denizlerin beyazköpüğünü, kışın beyaz karına tercih etmeye başlar. Nostaljik özlemlerden ibaret, çerçevelere hapsolur kışın güzelliği. Benim gibi azınlıkta kalanlar bir türlü izah edemez kışı neden sevdiklerini.
Kar daha düşmeden toprağa, ayazı gelir havaya. Atkı, bere, bot, eldiven ne varsa artık, kat be kat giyerek çıkarız sokağa. Yine de aldırmaksızın dondurucu soğuğa çocuk tayfası yuvarlanır durur karda. Dudaklar kulaklarla yarışır morlukta, yanaklar al al olur, çene titrer, burun koy verir gider, kar suyu botlardan içeri sızar en kalın çoraplar bile sırılsıklam olur. Okul da tatil oldu mu üstüne, çocuk sevmesin de kışı kim sevsin ?
yazimasam 