Mavide arıyoruz bu mevsim huzuru.  Ya sonu görünmeyen denizlere bırakıyoruz bedenlerimizi, ya da yeşilin içinde yol bulan ırmaklara salıyoruz ruhumuzu. Akan suya hayran bakışlarımızla, akıp giden hayata dair endişelerimizi unutuyoruz üç beş günlüğüne dahi olsa.  Sere serpe uzandığımız kumsallarda seyrediyoruz kaygısızca çevremizi. İnsanlar değil gözümüzün gördüğü, deniz, kum, güneş, ağaç, orman , ırmak hasılı insanı insanlığından kurtaran doğa.

Okumaya devam et →