
Ağaca seslenerek der ki şair;
Fakat eğer sen
Bizimle beraber
Kaydırak oynamasını bilseydin
Seni daha çok severdim.
Beton kaydıraklar vardı çocukken oyun oynadığımız parkta. Az ötelerinde at kestanesi ağacı, berisinde ıhlamur, aşağısında çam. Gelip ne kaydıraktan kaydılar bizimle, ne salıncağa bindiler yahut da tahterevalli de karşımıza oturmuşlukları yoktur bir kez olsun bile. Yine de, saklambaçlarımızda yalnız bırakmadılar bizi, ya ebenin ağacı oldular ya da arkalarında bizi sakladılar. Okumaya devam et