“Zengin olsak mutlu olur muyduk” diye sordu bana aşinası olmadığım bir dilde. “Daha mı mutlu olurduk” demedi, sanırım mukayesesiz bir mutsuzluk vardı üzerinde. Ne zengin edebilirdim onu ne de mutlu. Kendimi de edemeyeceğim gibi. “Şart mıdır mutlu olmamız” diye yanıtladım sorusunu. Devam etseydi sohbetimiz birkaç cümle sonrası “mümkün müdür mutluluk ?” diye sürebilirdi sözlerim.
Ömrümüzü adadığımız mutluluk; ne desek ne yapsak hep bir yanı eksik kalan hayal gibi sürüklüyor bizi peşinden. En iyi bildiğimizi sandığımız oysa her seferinde yanıldığımız hisler manzumesi. Saf, yalın ve yekpare bir hismişçesine anlatmak mümkün olmasa gerek. Doğduğumuz andan itibaren başlayan hisli yolcuğumuz, gün aldıkça yaşamdan yeni hislerle tanıştırır bizi. Dünyada ki ilk günümüze dair bir hatıra kalmaz zihnimizde. Kim bilir belki o ilk gün mutluyduk sadece, sonrası her günümüz yeniden o anı yakalamak içindi.
yazimasam 