Nisandı, akşamdı, Yağmur yağıyordu, esmer ayakları çıplak bir yağmur, Yağmur yağıyordu ömrümün ilk Roma akşamında.* Otelin penceresinden seyrediyordum, ince ince düşen damlaları.  Bir kadın belirdi karşıdaki parkın kapısında. Acele etmeksizin adımlıyordu boş sokağı. Islanmak için dışarıdaydı sanki. Herkes kendine bir şemsiye ararken o saçlarını savuruyordu akşama çöken gri bulutların altında. Birden durdu ve açtı kollarını…Read more Nisandı, Akşamdı ….