Ağaçlar sonbahara çoktan hazırdı göçüp gittiğinde fani dünyadan. Ve bu şehir o eski İstanbul değildi artık. Karanlıkta bulutlar parçalanıyor, Sokak lambaları birden yanıyordu. Kaldırımlarda yağmur kokusu hala duyulurken, o toprağa kavuşuyordu. En sevdiğim şiirlerin şairi, Attila İLHAN.
Sevmeyi ondan öğrenmedim elbette. Severken yalnız olmadığımı öğrendim sadece. Korkularımdan utandığım anlarda “Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur”diye fısıldadı kulağıma. İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur dediğinde yorgunluktan çöküp kalmıştım koltuğuma. Bıçak sırtı bir yaşam diye geçiriyordum ki içimden Tutsak ustura ağzında yaşamaktan bahsetti bana.
yazimasam 