Sadece bir merhaba demiştim oysa. Onunsa anlatacak ne çok şeyi varmış. Ama benim dinlemeye mecalim yok ki.  Kaç kez niyetlendim “yeter sus” demeye, vazgeçtim sonra. Öyle heyecanlıydı ki anlatırken kıyamadım galiba. Farkındaydı boşboğazlığının, özür diliyordu sürekli ama susmuyordu, susamıyordu bir türlü. Bende duymuyordum onu artık, boş boş yüzüne bakıp anlamaya çalışıyordum bu halinin esbab-ı mucibesini.

Okumaya devam et →