Kadıköy İskele

Hayaller insanın kendine söylediği yalanlardan ibarettir derdi amcam. Babamda yalanlar peşinde heder etmişti hayatını ona göre.  Benim de onun gibi olmamam gerektiğini nasihatledi ergenliğim boyunca. Okumak yetmezdi onun için, birinci olmalıydım sınıfta, arkadaşım dediğim herkes rakibimdi aslında. Onlardan bir soru dahi fazla yaparsam değişebilirdi hayatımın akışı. Boş beleş düşlerle harcamaktansa ömrümü, iyi bir üniversitenin para eder bir bölümünü bitirip biran evvel ailemin sorumluluğunu üstlenmem gerekiyordu. Para ederden kastı iş bulabilmenin kolay olmasıydı ona göre. Annemle ben ona emanettik ama yetişkin bir erkek emaneten sürdüremezdi ömrünü. Hayatını kazanmak deyiminin anlamı buydu, kimseye muhtaç olmamak, minnet etmemek.  Tıp fakültesini bitirdiğimde hiç görmediğim kadar rahatlamış görmüştüm onu. Üstündeki yükten kurtulduğu için sanmıştım ilk anda ama onu rahatlatan bir görev olarak bildiği beni yetiştirme işini başarıyla tamamlamış olmasıydı. Ben fakülteden mezun olup Doktor unvanını alırken, o da önemli bir vazifeyi yüz akıyla başarmış oluyordu. Hayatta zaten onlarca vazifenin birleşmesinden müteşekkildi.  Yoksa bir gün dahi ayrı görmedi beni kendi çocuklarından, annemi de özkardeşinden.

Okumaya devam et →