Saatler
Bu sabah dükkana gelen bir yabancı, saati sordu bana. İki diye yanıtladım onu. Sinirlendi, dalga geçtiğimi sandı. Oysa her zamanki gibi dükkanı açtığımda, tüm saatleri dokuza ayarlamıştım yine. Beş saat geçmiş diye düşünüp yemek molası verdim hatta. Yemekten sonra, ağırlık çöktü üzerime, indirdim kepenkleri. Saatleri de altıya kurdum. Gün hala aydınlıktı ama kapadım yine de perdeleri, eve varınca . On iki yaptım saatleri, uyudum. Sen gittiğinden beri ben hep on ikide uyurum.
Ahmet Hamdi Tanpınar, “Saatleri Ayarlama Enstitüsü”‘ isimli lüzumsuz bir müessese üzerine inşa eder hikayesini aynı adlı kitabında. Nihayetinde enstitü kapansa da Devlet bu sefer “Daimi Tasfiye Komisyonu” kurarak devam edecektir lüzumsuzluğa. Devlet bu, doğasında var abesle iştigal etmek. Üstüne vazife olmayan her konuya öyle kıyısından köşesinden de değil, tam orta yerinden sahiplik iddiası ile musallat olur. Önce toprağa sonra ise o toprağın üstünde yaşayan her nevi canlıya hükmetmek arzusuyla.
yazimasam 