Nereye savruluyoruz böyle. Nefes alış verişlerimizle fırtınalar koparmıyor muyuz ?

Karşılıklı bir hoşgörüsüzlük, intikam hissi ile gereksiz gerginlikler yaşıyoruz. Bir karamsarlık empozizasyonu yapılıyor sürekli. Belki kriz yönetimindeki beceriksizliğimiz belki de damarlarımızdaki kanın her daim hırcın ve deli akışı bizi bu karanlık dehlizlere sürükleyen. Duvarlarda yankılanan kendi sesimizden ürküyor, ürkütüyoruz birbirimizi. Bağırarak yuvarlıyoruz kelimelerimizi sonunda anlaşılmaz haykırışlar sarıyor dört bir yanımızı. Ne söylendiği önemini yitiriyor zamanla. Öyle bir noktaya koşuyoruz ki yaşanması istenmeyen bir dejavu sanki.

Okumaya devam et →